Παιδιά του καύσωνα και του μεγάλου πυρετού,

της κάψας και της έντασης των πυρωμένων δρόμων,

που είστε;

Η νύχτα πάλι έβραζε – αγριεμένο μεσημέρι – καυτή ανάσα πρωινού

-Ο ήλιος δεν λυπάται-

φωτιά κάτω απ’ το δέρμα μου,
λάβα τα σωθικά μου,

εκεί θα έρθω να σας βρω,

εκεί

που οι σκιές ιδρώνουν.